Iglaki

A A A
 
IGLAKI - PODSTAWY UPRAWY
1. Zakupy
Aby odnieść sukces w późniejszej uprawie iglaków musimy wybrać się na zakupy do renomowanej szkółki lub do dobrego centrum ogrodniczego. Przy zakupie powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na zdrowotność kupowanego okazu: zieleń musi mieć nasycony kolor (oczywiście w zależności od odmiany - jeśli jest to świerk srebrny, to jego kolor nie będzie jaskrawo zielony lecz szaro srebrzysty itp.), igły nie powinny mieć brązowych przebarwień, pień powinien być prosty (chyba że chodzi nam o bonsai), wierzchołek nieuszkodzony, kształt powinien być właściwy dla danej formy (stożkowa, kolumnowa, kulista, płożąca, zwisająca) Roślinka powinna posiadać etykietę z informacją o producencie, nazwie i podstawowych wymaganiach. Najmniej kłopotów sprawi nam kupno rośliny z już ukształtowaną bryłą korzeniową, a najlepiej z rośliną sprzedawaną w doniczce ustrzeże to nas przed wieloma problemami przy sadzeniu. Takie rośliny możemy sadzić praktycznie w każdym terminie (poza zimą). Iglaki kupowane z korzeniem bez ziemi należy sadzić od połowy sierpnia do połowy września. W tym przypadku należy zwrócić uwagę, aby korzenie nie były przesuszone.
2. Sadzenie Przy planowaniu nasadzeń iglaków trzeba uwzględnić docelową wielkość drzew i krzewów, tak aby zapewnić im przestrzeń życiową.Wykopać dołek nieco większy od doniczki. Na kilka minut przed wybiciem obficie podlać pojemnik.Na dno dołka nasypać trochę świeżej ziemi lub kompostu. Po wybiciu rośliny z pojemnika należy przyjrzeć się korzeniom. Lekko nadgniłe lub z uszkodzonymi końcówkami należy usunąć za pomocą ostrego sekatora. Częściowo zasypać, lekko ubić i obficie podlać.Zasypać do równości i wyściółkować korą. Większość naszych gleb to ziemie mineralne, nie nadające się do sadzenia roślin iglastych. Dlatego trzeba koniecznie zastosować przystosować glebę do tego celu lub zastosować specjalne podłoże do roślin iglastych. Podłoże to zapewnia odpowiednie pH, dobrą strukturę i sprzyja rozwojowi symbiotycznych mikroorganizmów, podobnie jak w naturalnym środowisku leśnym. Aby uzyskać właściwy odczyn pH gleby można do niej dodać torf nieodkwaszony, lub rozdrobnioną, kompostowaną korę z drzew iglastych. Roślinę należy posadzić nie głębiej niż w szkółce, tak by szyjka korzeniowa (czyli zgrubienie widoczne na pędzie głównym) była ustawiona równo z powierzchnią gleby. Przy roślinach bez bryły korzeniowej, na warstwie podłoża w dołku korzenie trzeba ułożyć tak, by nie podwijały się ku górze. Można je ułożyć spiralnie wokół dolnej krawędzi dołka i stopniowo dosypywać ziemi, lekko potrząsając całą rośliną. Gdy korzenie są zbyt długie, lepiej przed sadzeniem skrócić je ostrym sekatorem. Również w tym wypadku należy pamiętać, by szyjka korzeniowa znalazła się równo z podłożem. Przy sadzeniu wiosennym wokół rośliny formuje się miskę z ziemi, aby woda w trakcie podlewania lub opadów trafiała bezpośrednio w zasięg korzeni. Po sadzeniu roślinę należy obficie podlać i dosypać ziemi, woda w naturalny sposób wypełni przestrzenie pomiędzy korzeniami, osadzając drzewko w glebie. Przy sadzeniu jesiennym wokół pnia usypuje się kopczyk na wysokość ok. 10 cm, by zimą chronił szyjkę korzeniową przed przemarznięciem.
3. Podlewanie Większość iglaków wymaga podłoża średnio wilgotnego. Na głębokości kilku cm podłoże ma być wilgotne, ale nie błotniste. Jak u większości roślin, wskazane jest podlewanie w godzinach porannych lub wieczornych. Przed nastaniem pierwszych mrozów iglaki należy obficie podlać, szczególnie rośliny posadzone na glebach lekkich i piaszczystych. Należy pamiętać, że w obrębie iglaków znajdują się często inne rośliny lub trawnik, które mogą źle reagować na kwaśny odczyn nawozów. Rośliny sąsiedzkie mogą również zarastać iglaki i stanowić zbyt dużą konkurencję. W takim wypadku stosuje się obrzeża ograniczające i taśmy plastikowe. Rośliny intensywnie rosnące nawozimy już wczesną wiosną, gdy tylko gleba rozmarznie. 4. Nawożenie Iglaki, tak jak inne rośliny wymagają odpowiednich dawek nawozów całym okresie wegetacyjnym. W tym najlepiej stosować nawozy naturalne i mineralne, które się wzajemnie uzupełniają. W marcu - kwietniu iglaki nawozi się posypowo do korzeni, stosując obornik granulowany w połączeniu ze specjalistycznymi nawozami do iglaków, zawierającymi niezbędne makroelementy. W czasie sezonu wegetacyjnego stosuje się nawozy do iglaków granulowane oraz dolistne (płynne), które przyspieszają wzrost części nadziemnych i bardzo szybko uzupełniają niedobory pokarmowe. W październiku bardzo ważne jest nawożenie przedzimowe. Chodzi o to, by korzenie roślin mogły skorzystać z nawozów na przedwiośniu. Utrzymuje się wtedy ujemna temperatura i pokrywa śnieżna, nie pozwalając rozwinąć się częściom nadziemnym. W tym okresie roślina, mając składniki pokarmowe w zasięgu korzeni, może rozwijać rozległy system korzeniowy, co jest podstawą dobrego rozwoju w sezonie wegetacyjnym. Zastosowanie tych nawozów w górnej warstwie umożliwi przenikanie składników pokarmowych do warstw dolnych, gdzie będą bez przeszkód magazynowane i wchłaniane według potrzeb rośliny. Nie zaleca się sypania nawozów na dno dołka, ponieważ nim zostaną pobrane przez korzenie, woda wypłucze je do głębszych warstw gleby. Ponadto, przy sadzeniu z gołym korzeniem, zamiast dokarmiać, uszkadzają młode korzenie, powodując ich zamieranie. Wszystkie nawozy stosowane posypowo przykrywa się warstwą kory, w promieniu wokół pnia, równym wielkości korony drzewa. Nie nawozimy roślin nowo posadzonych do 1 roku. Dobrym rozwiązaniem jest stosowanie nawozy długo rozpuszczalnych, które zastosowane wiosną dostarczają pokarmu roślinom przez cały sezon wegetacyjny. 5. Cięcie Przycinanie jest zalecane w okresie wegetacji wszystkich drzew i krzewów ozdobnych. W tym czasie można się im najlepiej przyjrzeć, spacerując z sekatorem w ręku - koryguje się wtedy i wycina suche, złamane, wyrastające poza koronę gałązki. Zaraz po posadzeniu warto wykonać pierwsze cięcie, które umożliwi roślinie lepsze ukorzenienie się oraz wytworzenie większej ilości pędów bocznych. Jest to szczególnie ważne, gdy chcemy uzyskać rośliny o gęstym, atrakcyjnym pokroju. Cięcie późnowiosenne po ustąpieniu fali mrozów to cięcie sanitarne, stosowane w celu usunięcia gałęzi przemarzniętych, uszkodzonych i porażonych przez choroby. Cięcie w okresie lata - to cięcie formujące, wtedy nadajemy roślinie właściwy kształt. Rany po cięciu, a szczególnie wczesnowiosenne, zabezpieczyć trzeba przed grzybami bakteriami maścią ogrodniczą. Bezpieczniej jest ciąć iglaki w okresie letnim, gdyż wtedy rany łatwiej się goją. 6. Ochrona Iglaki, tak jak inne rośliny narażone są na choroby. Zmniejszeniu odporności na choroby sprzyjają na przykład: nieodpowiednia wilgotność, odczyn pH, niewłaściwe warunki oświetleniowe, lub też atakowanie rośliny przez szkodniki. Uszkodzenia przez szkodniki są łatwe do zaobserwowania. Można zauważyć uszkodzenia poczynione przez gatunki żywiące się igłami i pędami, głównie larwy motyli i chrząszczy, oprzędy przędziorka, lepkie wydzieliny mszyc, galasy i zniekształcenia pędów. Wykonywanie oprysków przeciw owadom należy wykonywać zgodnie z instrukcjami dołączonymi do właściwych preparatów, których bogaty wybór znajdziemy w sklepach i centrach ogrodniczych.